खुशी छैन मेरो भ्यालेन्टाइन

स्वस्तिका पोखरेल ।
तिमीसँग भेट भएको यकिन मिति त याद छैन । सालाखाला पाच/सात वर्ष भयो होला । यि वर्षहरुले धेरै

जिम्मेवार र फरक अनुभुतिहरु दिलाएको छ । सुखमा हांस्ने र दुःखमा संगै आंसु साट्ने दरिलो साथ छ । तिमीसंग भेट भएका यी वर्षहरुले पुराना यादहरु धुमिल हुंदै गएको महसुस भएको छ । तर, आज भन्दा हिंजो अर्कै थियो ।  आज भन्दा अघिका वर्षहरु के थिए, के हुनु पथ्र्याे, भए या भएनन, भन्न सक्दिन म । यसरी आज जिन्दगी धेरै पछि धकेली रहेको छ । धकेलीने क्रममा छ । घर्किदो उमेरसंगै आफूलाई व्यवस्थित गर्नु पर्छ होला अब त हामीले । मेरो भ्यालेन्टाइन तिमी पनि त यस्तै छटपटीमा छौनी आजकल, तिमीले म संग लुकाए पनि तिम्रो अनुहारले तिमी भित्रको छटपटी र घर्किंदो उमेरको हिसाव लगाएको मैले देखेकी छु हरबार ।
मेरो भ्यालेन्टाइन तिमीले जिन्दगीमा धेरै संघर्ष गरेका छौ । आफ्नो र अरुका लागि, अनि आफ्नो प्रेमको लागि । तर तिम्रो निरन्तरको संघर्षले तिमीलाई स्थापित गराउन सकेन, बरु तिमीले गरिरहेकै पेशाबाट विस्थापित बनाउंदै छ ।  त्यही भएर होनी भ्यालेन्टाइन अब सुरिक्षीत अवतरण खोज्नु पर्छ भनेकी । हुन त मेरो भ्यालेनटाइन तिमी पनि सुरक्षित अवतरणको खोजीमा चारतिर भौंतारिरहेका छौ । तिमीले नभने पनि तिम्रो हरेक खबर सुनिरहेकी छु ।
शहरहरु उजाडिएका छन् । तिमीलाई कति गाह्रो भएको होला ? शहरमा रोजीरोटी खोज्नेहरुको लागि शहर मरुभूमि भएको छ भन्ने सुन्दा मुटु फुटेर आउंछ । अनी एकछिन् तिमिलाई सम्झन्छु र रुन्छु । आखिर जस्तै परेपनि बांच्नु त पर्दो रहेछ मेरो भ्यालेनटाइन । त्यसैले तिमी पनि हिम्मत नहार, मैले मुटु बांधेको बर्षौ भयो, जतिखेर तिमीले गाउं छोड्दै थियौ । त्यही दिनदेखि मेरो त मन पथ्थर भएको छ पथ्थर ।
आजकल शहरका बडेमानका अफिसहरुले फिंज काढेको खबर सुन्दा तिम्रै याद आउंछ । कतै तिम्रो अफिसरले पनि फिज पो काढ्यो कि । तिमीले आज भन्दा केही महिना अघि फोनमा भनेको सम्झिएरै शहर पस्न मन लाग्दैन । यसो भन्दैमा तिमीसंग भेट्ने रहर मरेको नसम्झ है । झन् यो वर्ष त तिम्रो र मेरो नयां योजना कार्यान्वयनको वर्ष थियो, तर यहि वर्ष भूइँचालो गयो, गइरह्यो । नाकाबन्दी भयो भइरहयो । देशको यस्तै अवस्थाले आज मेरो भ्यालेन्टाइन शहरको बसाई छोट्याउनेमा पुगिसकेको छ । तर म उसलाई न शहरको बसाई छोट्याउने इशारा गर्न सक्छु न गाउं पस्ने निम्तो दिन । यसपाली मेरो देश र मेरो भ्यालेनटाइन साह्रै दुःखमा परेको छ ।
मेरो देश अब पुन निर्माणको बाटोमा अघि बढ्छ अरे,अर्को साल देश लोडसेडिङ मुक्त हुन्छ अरे । भूकम्प पीडितहरुका लागि आवास योजना ल्याइदै छ रे । देशमै रोजगारी सिर्जना गर्ने रे, विजुलीबाट चल्ने मोटर ल्याउने रे, मेरो भ्यालेनटाइन अनि त हाम्रो पनि जिन्दगी सुरक्षित हुनेछ । देशमा हामी विस्थापित हुन लागेको पेशा स्थापित हुनेछ । तिमीले यतिका वर्ष विताएको पेशाले तिमीलाई बांच्न सक्ने बनाउने छ । अनि त मेरो भ्यालेन्टाइन तिमीले पनि शहर छोड्ने सोच्नु पर्दैन ।
ग्यास नपाएर महिनौं पालो कुर्नु पर्ने अवस्था अन्त्य हुन्छ छ ,घरघरमा ग्यासको पाइप विस्तार गर्ने सरकारी तयारीका समाचार एफएम रिडियो र पत्रपत्रिकामा सुनिरहेकी पढीरहेकी छु । अनित मलाई पनि तिम्रो झिलिमिलि सुविधासाली शहरमा बोलाउंछौ होला नी हैन मेरो भ्यालेन्टाइन ? अहिले तिमीलाई देशको यो अवस्थाले शहर छोड्ने स्थितिमा पुर्याएको हो भने, ग्यासको साटो पहाडबाट दाउरा लिएर आउनेछु । तिमी घरबेटिसंग दाउरा बाल्ने इजाजत माग । सुनेकी छु शहरका घरमा आगो बाल्ने ठाउँ हुदैन रे, ठाउं भए पनि धुंवा लाग्छ अरे, रंग लगाउने मान्छे महंगो पर्छ भनेर घरबेटीले दाउरा बाल्न दिन्न रे ।
त्यसैले तिमी घर बेटीसंग दाउरा बाल्ने इजाजत माग म दाउरा लिएर तिम्रो शहर आउनेछु मेरो भ्यालेनटाइन । तराइमा ग्यास अभाव भएर के भो ? तराइमा परेको पिडामा हामी पहाडीयाहरुले सहयोग गर्छौं । आखिर आफ्नो भनेको नैं परेको बेला हो । तिमी तराइको मान्छे म पहाडको, तिमी भोकै बस्दा मलाई यहां कहां निद्रा पर्छ र ? त्यसैले म तिम्रो लागि दाउरा लिएर आउंछु । यहां आयोडिन नुन महंगो छ । सहजै पाउन पनि मुस्किल ।
आजकल त लोडसेडिङ बढेको बढ्यौ छ । मोबाइल चार्ज गर्न सम्म नपाएको धेरै भयो । तिमीले सम्झनै छाड्यौ, कतै हाम्रो यतिका वर्ष देखिको आत्मीयतामा यसपाली क्षेत्रीयता र भौगोलिकताले पर्खाल लगाएको त होइन ? मलाई थाहा छ मेरो भ्यालेन्टाइन, तिमी यस्ता विषयमा धेरै सजक छौ । ‘भाइ फुटे गवार लुटे’ भन्ने उखान तिमीले सुनाएको हिंजो जस्तो लाग्छ । छिमेकी र सत्रु लागे भने परिवार फुट्न बेर लाग्दैन । षड्यन्त्र गरेर परिवार फुटाउन लाग्नछन । संक्रमण कालमा । कसले कहांबाट कसरी कुन अस्त्र प्रयोग गर्छ थाहा हुंदैन भन्थ्यौ नि तिमी । यस्तो अवस्थामा पहिला आफ्नाहरुसंग कुरा गरेर, आफ्नैं परिवारकाहरुले नबुझेको भए बुझाएर, उसैसंग मायांले रिसाएर, झगडा गरेर चित्त बुझाएर समस्या समाधान गरेर षड्यन्त्रकारीलाई खेल्न दिनु हुंदैन भनेका थियौ नि तिमीले मैले अझै विर्सिएकी छैन ।
अनि मेरो भ्यालेन्टाइन तिमीले त यस्ता कुरा विस्र्यौ होला भन्ने त कल्पनै गर्न सक्दिन । तर पनि कहा कता आफ्र्नै मनमा पश्न र प्रतिप्रश्नहरु उब्जिन थालेका छन् । मेरो भ्यालेन्टाइन बरु आजकल परिवार भित्रको फाटो मिलाउन तराइमा यस्तै उपायहरु अपनाएका हौला । कि तिमीलाई पनि शत्रु लागेको थाहा पाउन सकेनौं ? तिमीले शंका गरी भनी सम्झेउ होला, तर होइन मेरो भ्यालेन्टाइन हैन, तिमी नै त हौ मेरो लागि एउटै आशा, भरोसा र विश्वास ।
मेरो भ्यालेन्टाइन आजकल त तिम्रा राम्रा समाचारहरु आउनैं छाडे, खाली नाकाबन्दी ,आन्दोलन,अश्रुग्यास,गोली,मृत्युका खबर सुन्दा सुन्दा मेरो मनमा चिसो सिरेटो चल्न थालेको छ । तर मलाई विश्वास छ, यतिका वर्ष देखिको यो भौगोलिक विकटता बिचको यो आत्मिय निकटतामा यो ५/७ महिनामा दरार परेको छैन । मेरो भ्यालेन्टाइन म आउंछु अनि तिमी र म अनि हामी मिलेर यो हामी बीचको दरार मेट्न लागौं । अनि हिंजोको जस्तै हिमाल, पहाड, तराई कोइ छैन पराइको नारा लगाउं । टाढा टाढाका छिमेकीले पनि सुन्ने गरी हाम्रो निकटताको समाचार सुनाउं, हुन्छ मेरो भ्यालेन्टाइन ।  यसपाली मेरो भ्यालेन्टाइन तिम्रो लागि दाउरा र सुन्तला उपहार लिएर आउनेछु । सक्छौ भने तिमीले यसपालि मेरोलागि केहि पोका आयोडीन नुन उपहार देउ ल, उपहार पनि मागेर ! भने जस्तो लाग्ला तर यसपालि कथाले यस्तै माग्यो । यहां आयोडिन नुन नपाएको महिनौं भयो , सरकारले सहुलियतमा दिएको नुन पनि महंगो छ यहां त ।
आयोडिन नुनसम्म पहुंच नपुगेको महिनौं भयो । यस्तै कुराले त तिम्रो अभाव महसुस गराउंछ । मितिलाई मायां गर्ने तिम्री पहाडीया भ्यालेन्टाइनले पुराना याद सम्झेरै विताएको वर्षौं भयो । वर्षौं अघि भ्यालेन्टाइनका दिन तिमीले नजानेर तर प्रेमले रातो गुलाबको साटो दिएको लाली गुंरास अझै सम्हालेर राखेकी छु । यसैको सहारामा अझै कति वर्ष जो मैले काट्नु छ । पर्दैन यसपालि तिम्रो गुलावको फूल, सक्छौ भने दरार चिर्ने शब्द र केहि पोका आयोडिन यसपालीको भ्यालेन्टाईनमा उपहार देउ है । अर्को साल मन शान्त पारेर रंगीचंगी भ्यालेनटाइन मनाउला । आखिर भ्यालेनटाईन त अर्को साल पनि त आउने छ, अभाव सधै नरहला ? उही तिमीलाई मायां गर्ने तिम्री भ्यालेन्टाइन ।
imagekhabar